N-VA valt voortdurend door de mand als het over hun houding naar vrouwen gaat. De actiegroep Alice becijferde onlangs nog dat het zeer pover gesteld is met het man-vrouwevenwicht in de kabinetten van de N-VA ministers. Muyters en Bourgeois scoren respectievelijk 28 en 22 procent. Het contrast met Hilde Crevits (CD&V) bij wie 53% van de kabinetards vrouwen zijn, is groot.
Op de kieslijsten van N-VA valt het ook al snel op dat er iets niet helemaal koosjer is. Sarah Smeyers, net bevallen van een tweede dochter, was na verdienstelijke prestaties in de Kamer in de running voor het lijsttrekkerschap in Oost-Vlaanderen. In De Standaard scoorde ze nog 7/10 in het Rapport van Kamer en Senaat. Bij de lijstvorming werd ze echter naar de tweede plaats geschoven door de mannelijke haan of wit konijn, Siegfried Bracke. Voor het overige telt N-VA welgeteld één vrouwelijke lijsttrekker bij de komende federale verkiezingen: oudgediende Frieda Brepoels in Limburg.
Je zou toch wel andere dingen verwachten na de column van voorzitter Bart De Wever in De Standaard. Onder het mom van Internationale Vrouwendag, bekende hij nog dat “mannelijk chauvinisme op de arbeidsmarkt wel degelijk nog bestaat en dat vrouwen daarom vaak niet krijgen waar ze recht op hebben”. Bij de voorstelling van het verkiezingsprogramma van N-VA bleek echter eens te meer dat de uitspraken van de N-VA voorzitter niet consistent zijn.
In diezelfde column van 16 maart pleitte hij namelijk voor een herorganisatie van de arbeidsmarkt opdat vrouwen “op vlak van carrière niet ongewild slachtoffer worden van hun unieke gave om nageslacht op de wereld te zetten”. In het kader van het pensioendebat pleitte hij echter bij de voorstelling van het verkiezingsprogramma voor een afschaffing van de gelijkgestelde periodes voor de berekening van de lengte van de beroepsloopbaan als er geen bijdragen worden betaald. Dergelijke periodes worden o.a. ook bij werkloosheid, bevallingsrust of loopbaanonderbreking toegekend.
In deze tijden van grote sociale veranderingen zijn deze gelijkgestelde periodes cruciaal voor de sociale bescherming van de Belgische werknemer. De huidige economische crisis en de verhoogde druk op werkgevers om de combinatie werk-gezin mogelijk te maken, impliceren immers een grotere nood aan gelijkgestelde periodes.
Cijfers uit onderzoek van Hans Peeters (KUL) en Hendrik Larmuseau (FOD Sociale Zekerheid) in het Belgisch Tijdschrift voor Sociale Zekerheid (zie artikel: Gelijkgestelde periodes in de pensioenopbouw bij werknemers) tonen bovendien aan dat er in de toekenning van gelijkgestelde periodes verschillen zitten naar geslacht: vrouwen doen tijdens de laatste 31 jaar van hun loopbaan aan drie procent meer pensioenopbouw zonder arbeid (36% t.o.v. 33% bij mannen). Vrouwen zijn dus het grootste slachtoffer als men gelijkgestelde periodes wil afschaffen.
Het toeval wil dat ik zelf net in moederschapsrust ben gegaan. Ik voel mij dus uitermate betrokken als iemand stelt dat men dergelijke “gelijkgestelde periode” zoals de moederschapsrust wil afschaffen om pensioenrechten op te bouwen. Alsof mijn generatie al niet genoeg pensioenbekommernissen heeft…
Het Europees parlement keurde recent een voorstel goed dat vrouwen recht geeft op twintig weken moederschapsrust (5 weken meer dan nu in België) en mannen op twee weken vaderschapsverlof. Daarnaast klinkt overal een roep naar meer ouderschapsverlof.
De sterke sociale tendens om meer tijd bij kinderen te kunnen doorbrengen, valt niet te negeren maar toch is het net dat wat N-VA doet.
Als N-VA daadwerkelijk een sociaal-economisch standpunt zou innemen, dan wil men kinderen krijgen en opvoeden tijdens de loopbaan toch niet afstraffen bij latere pensionering? Vrouwen hebben de laatste jaren overigens een prominente rol op de arbeidsmarkt ingenomen. Op heden zijn zij het echter wel nog die kinderen moeten baren en voor een groot stuk van de opvoeding instaan. Als binnenkort ook nog die fameuze “war for talent” uitbreekt, zal men het tekort aan talent vooral bij het onderbenut potentieel aan vrouwen moeten gaan zoeken.
Ik hoop dat elke weldenkende persoon het uitermate beperkt sociaal-economisch concours van N-VA doorziet. Een stem voor een N-VA met dergelijk pensioenplan is een bedreiging van onze sociale zekerheid. De partij is hoognodig toe aan een congres om een deftige sociale visie te ontwikkelen. Ondanks de stellige beweringen van Bart De Wever, kan men van loshangende ideetjes geen visie maken door de bewoordingen te wijzigen.
Tot die sociale visie op poten staat, suggereer ik N-VA om bij die communautaire leest te blijven.
Recente reacties