Joke Renneboog, Vincent Latré, Emma Latré en Guustje

(persbericht) – Lente 2010. Joke Renneboog, enthousiaste voorzitter van een nieuwe curieus-afdeling en vastbesloten haar steentje bij te dragen tot het lokale socio-culturele leven, dient haar erkenningsaanvraag in bij de stad Aalter. Een routineklus, vermoeden wij, in zo’n 200 afdelingen verliep zo’n verzoek even geruisloos als een zacht zomerbriesje. Maar niet in Aalter, waar burgemeester De Crem de touwtjes strak in handen heeft.

Maandenlang willigde Joke braafjes en geduldig alle verzoeken tot motivatie van haar aanvraag in. Ze diende met de glimlach de statuten van curieus vzw (neergelegd op 29/11/2005) in en gaf, nadat dit bevolen werd, persoonlijk toelichting bij de aanvraag op de cultuurraad van 12 oktober 2010.
Sinds vorige week is de kogel eindelijk door de kerk. curieus Aalter kreeg een nul op het rekest “in acht genomen dat aan de voorwaarde geen enkele binding tussen een vereniging en een politieke partij mag bestaan”.

Que? Op zijn minst een vreemde motivatie gezien twee enthousiaste leden uit het college van burgemeester en schepenen zélf een bestuursfunctie in een erkende vereniging opnemen.

Nochtans is het dit niet wat curieus het meest tegen de borst stoot. Wie in andere potten roert, houdt ons eigenlijk niet bezig. Dat het schepencollege in haar beslissing ons fijntjes verwijt dat onze werking niet openstaat voor “alle gezindheden en overtuigingen”, daarvan gaan onze haren rijzen.
Dat onze projecten en activiteiten openstaan voor iedereen is immers een basisprincipe in de missie van curieus (lees deze gerust na op www.curieus.be), en bijgevolg geen dode letter op papier. De schepenen waren dan ook allen welkom om het diverse publiek bij het succesvolle KLIK-project van curieus Aalter (september 2010) te aanschouwen.

Met ons mobiele KLIK-computerklasje leerden wij een ruim en verscheiden publiek kennismaken met de wondere wereld van het nieuwe web. Jong en oud, computerhelden en voorzichtig beginnende Facebookers, progressieve en conservatieve zielen, mannen en vrouwen… vonden in Aalter – tot spijt van wie het benijdt – allen de weg naar ons KLIK-klasje. Nét omwille van die diversiteit wilden we deze internetlessen aankondigen in het gemeentelijk infoblad TotAalter. Helaas, als niet-erkende socio-culturele vereniging bleek het taboe om educatieve en culturele activiteiten te promoten.

Omdat de erkenningsaanvraag toen reeds het voorwerp was van beschamend politiek getouwtrek en almaar uitgestelde beslissingen, nam het bestuur van curieus Aalter noodgedwongen haar toevlucht tot de lobby van hotel Orchidee.

Dat het schepencollege dergelijke educatieve activiteit pur sang als een politieke zet interpreteert, kunnen we alleen maar interpreteren als een zielige uiting van enkele paranoïde lokale politici. Graag wijzen wij er fijntjes op dat curieus met dit veelgeprezen KLIK-project één van de tien laureaten werd voor de prestigieuze E-Dinges awards. Met deze awards geeft de Vlaamse Overheid projecten en organisaties een bemoedigende schouderklop die zich willen engageren om de digitale kloof te dichten.

De cursussen die tijdens deze KLIK-week in Aalter aan bod kwamen (Facebook voor beginners en gevorderden, Kopen en verkopen op internet en informatie opzoeken op het net) werden trouwens onlangs gebundeld in een boek. Deze publicatie werd uitgegeven in samenwerking met onze cultuurvrienden van het Davidsfonds. Wij raden de Aalterse burgemeester en schepenen aan om dit boek, uitgegeven in samenwerking met Davidsfonds en te verkrijgen in de betere boekhandel, even door te nemen, en ons op eventuele politieke uitspattingen te wijzen. Bij eenvoudig beleefd verzoek zijn wij zelf bereid hen een gratis exemplaar te bezorgen.

In dezelfde reeks achterdochtige uitschuivers, noteren wij ook de verbanning naar het kasteel van Poeke voor de inzameling van super 8-filmpjes in het kader van “De Jacht op Super 8”. Opnieuw, dit succesvolle curieus-project (gesteund door de Nationale Loterij en Leader) kan je bezwaarlijk politiek strategisch noemen.

Wij kunnen het bij curieus alleen maar betreuren dat een democratische volkspartij als CD&V Aalter schrik heeft van een sterk en divers middenveld. Laat ons daarbij vooral niet vergeten dat de afwijzing van het Aalter uniek is. curieus erkent zélf 317 afdelingen (een afdeling wordt erkend door curieus als ze jaarlijks drie activiteiten organiseert, een bestuur en een eigen bankrekening heeft). Daarvan hebben iets meer dan 200 afdelingen een erkenningsaanvraag ingediend in hun eigen gemeente, verzoeken die tot op vandaag allemaal vlekkeloos werden ingewilligd. Burgemeester De Crem staat in het Vlaamse socip-culturele landschap wat eenzaam in het ijle te schreeuwen.

Ideologische discriminatie kan niet. Wij vrezen dat meneer de Crem vergeten is dat wij niet langer leven in het bekrompen verzuilde Vlaanderen van de twintigste eeuw. Een socio-cultureel middenveld kan alleen sterk zijn wanneer het ideologisch divers is. Daarom besliste curieus alvast om een klacht in te dienen bij de Cultuurpactcommissie. Deze commissie werd in het leven geroepen om elke de democratisering van de cultuursector te garanderen en elke ideologische discriminatie te bestrijden (bron: http://www.fov.be/spip.php?article629).

Uiteraard zijn wij bereid om op al uw vragen te beantwoorden.

Gisteren verscheen er in De Morgen een opinie van mijn hand over Marianne Thyssen, die in de “glazen klif” gevallen is. Eerder schreef ik al in De Standaard dat ze aan de rand van die klif stond.

Er was eens een boer die zo oud geworden was dat hij niet meer op het veld kon werken. Zittend in zijn veranda sleet hij zijn dagen. Zijn zoon, die de boerderij overgenomen had, zag zijn vader daar regelmatig zitten. “Hij is nu toch echt volkomen nutteloos geworden”, dacht de zoon bij zichzelf, “hij zit daar maar te niksen”. Op een dag raakte de zoon dan ook zo gefrustreerd dat hij een houten doodskist voor zijn vader timmerde. Hij sleepte de kist naar de veranda en gaf zijn vader het bevel om erin te stappen. Zonder enige commentaar gehoorzaamde de vader zijn zoon en klom hij in de kist. Nadat hij het deksel gesloten had, sleepte de zoon de kist naar een diepe klif.

Terwijl de zoon zijn bestemming naderde, hoorde hij echter een licht geklop op het deksel dat uit de kist kwam. Toen hij het deksel opende, zag hij daar zijn vader vredig naar hem op kijken. “Ik weet dat je mij van de klif in de zee wilt gooien, maar mag ik je nog iets suggereren voor je dat doet?” “Wat dan?”, antwoordde de zoon. “Gooi mij maar van die klif, als je dat graag wil”, zei de vader, “maar hou deze houten kist dan maar nog even bij. Je kinderen zouden ze ooit nodig kunnen hebben.” Dit oud zenboeddhistisch verhaal heeft waarschijnlijk evenveel onderliggende betekenissen als er mensen zijn, maar sta mij toe om een subjectieve gooi naar interpretatie te doen in het kader van de huidige situatie binnen CD&V.

Net als de vader in het verhaal sukkelde ontslagnemend CD&V-voorzitter Marianne Thyssen in een burn-out. Laat ons hopen dat ze in het Europees achterkamertje van de politiek die loutering waar ze zo naar snakt zal vinden. Al bestaat de kans dat Europa voor Marianne Thyssen een zeebodem wordt. Wie behoedt haar voor de vergetelheid?
Marianne Thyssen heeft tijdens de voorbije campagne haar partij niet uit de crisis kunnen leiden. Maar wie had dat wel kunnen doen? Yves Leterme kan men hier niet van enig gebrek aan vooruitziendheid beschuldigen: hij plaatste Marianne Thyssen, zich goed en wel bewust van de ravage die eraan kwam, zorgvuldig in de koppositie om zichzelf niet te moeten slachtofferen. Hij gaf haar ook dat laatste venijnige duwtje van de glazen klif en heeft daarmee haar politieke moord op zijn geweten.

Veel weerwerk heeft ze evenwel niet geboden, ze gooide ook zelf de handdoek in de ring. Nadat ze het ‘glazen plafond’ doorbrak door partijvoorzitter te worden en vervolgens kandidaat-premier, verzaakt ze met haar val in de glazen klif aan haar positie als rolmodel, voor vrouwen die zich aan haar voorbeeld optrokken om de stap naar een leidinggevende functie te zetten.

Hen zinkt de moed even in de schoenen: alweer een heldin minder. Het bilan voor Thyssen is evenwel niet helemaal negatief. We vergeten snel dat ze misschien geen campagnepartij kon leiden, maar met haar adjudant Kris Peeters zat ze wel een succesvolle (Vlaamse) regeringspartij voor. Ze had dus wel degelijk voldoende leiderschapspotentieel. Het zal hoogstwaarschijnlijk voor eens en voor altijd bij potentieel blijven.

Waar de term ‘glazen klif’ valt, valt overigens niet alleen de naam van Marianne Thyssen maar ook die van Caroline Gennez, de felgeplaagde voorzitter van de socialisten. Beledigingen, interne oppositie en slechte resultaten in haar wittebroodsweken ten spijt heeft Gennez standgehouden. Tijdens de voorbije verkiezingen wist ze het zetelverlies te beperken. Ze zette daarmee meteen ook de deur open naar een eervolle exit als minister. Misschien is het een goed teken voor de socialisten. Als er straks gewoon weer een man partijvoorzitter wordt, zou dat kunnen betekenen dat de sp.a stilaan uit het dal klautert waar ze al een paar jaar in ronddoolt. En misschien springt Pieter De Crem bij CD&V wel in het gat dat Marianne Thyssen achterliet. Uiteindelijk is Aalter voor hem toch te klein.

Zegt Bart Brinckman van De Standaard over ons Pensioenplan vandaag:

Bijgevolg hebben de critici van de SP.A het bij het verkeerde eind. De socialisten zelf gaan in hun communicatie ook niet vrijuit. De werkelijke draagwijdte van hun boodschap is namelijk niet zo populair. Maar wel degelijk realistisch. (lees het volledige artikel)

Kwestie van wat er aankomt van die communicatie natuurlijk, maar ik twijfel er niet aan dat men er in het hoofdkwartier op de Grasmarkt in Brussel rekening zal mee houden. Kern van de boodschap is evenwel dat we gelijk krijgen.

Het artikel is een aanrader omdat het enkele dingen helder formuleert:

• Jawel Pieter De Crem, CD&V en diegenen zonder verkiezingsprogramma: ons Pensioenplan is betaalbaar. Weliswaar niet onmiddellijk en iedereen zal zijn bijdrage moeten leveren (door te werken tot 65 jaar bijvoorbeeld). Het compromis met CD&V over die pensioenleeftijd is ondertussen al gevormd…
• sp.a wil dat elke oudere een inkomen boven de armoededrempel ontvangt door de Inkomensgarantie voor Ouderen op te trekken. Dit moet eerst gebeuren, kost 300 miljoen euro en is te financieren door een hervorming van de notionele interest en een heronderhandeling van het Suez-contract.
• sp.a wil de pensioenen optrekken met 5 tot 10 procent of ongeveer 200 euro per maand. Dit is enkel mogelijk door een inspanning van overheid, werkgevers en werknemers zoals Johan Vande Lanotte zondag in De Zevende Dag al zei. Voor werknemers komt het er vooral op neer dat er langer zal gewerkt moeten worden. Niet populair om dat te durven zeggen natuurlijk. Ik ben benieuwd wat de andere partijen hiervan gaan maken.

In een latere post zal ik wat preciezer formuleren hoe het met die 300 miljoen euro en die 200 euro extra per maand in elkaar zit.

Onderstaand is geen woordelijke weergave van het debat maar geeft wel de geest en de inhoud weer. Het debat in De Zevende Dag ging over het Pensioenplan van sp.a en de kritiek van CD&V daarop.

Johan: Armoedegrens respecteren! 200 euro extra is betaalbaar! Mensen die zeggen dat het niet betaalbaar is, hebben het plan niet gelezen. Als iedereen tot 65 jaar zou werken, komt er 7 miljard extra aan inkomsten binnen.

Pieter: Wij hebben ook een pensioenplan. De financiële impact van beloftes moet berekend worden. Anders doe je geen eerlijke politiek.

Johan: Grappig dat jullie zeggen dat we ons programma moeten laten doorlichten. Op dit moment hebben CD&V en Open VLD zelfs nog geen programma, alleen slogans.
In 2007 hebben wij ook de berekening gemaakt; ik wil dat vandaag gerust opnieuw doen.

Pieter: Wij hebben met CD&V als eerste een visie ontwikkeld. En u hebt net een minister van pensioenen gehad. Opteert u voor een vermogensbelasting? U wil de notionele interest, een eigen voorstel van u afschaffen. Laat uw beloftes berekenen.

Johan: Een plan van 200 euro per maand betaal je natuurlijk niet met de notionele interest. Wij willen een totaalaanpak realiseren. De Commissie voor Vergrijzing heeft berekend dat je meer wint als meer mensen blijven werken. Ik heb in een regering gezeten die veel moest besparen; o.a. 500 miljoen bij de ziekteverzekering om een maximumfactuur te kunnen realiseren. Als we besparen, moeten we het aan vooruitgang koppelen.

Pieter: Mr. Vande Lanotte heeft een soort van herwonnen maagdelijkheid. U draait de mensen een rad voor de ogen. Als er collega’s zijn die de belastingen willen verlagen, wil ik dat ze dit berekenen en aantonen waar ze die mininkomsten gaan halen.

Johan: Als mensen zeggen dat ze stoppen met werken, dan is dat zo maar we moeten mensen stimuleren om langer te werken, ook het bedrijfsleven. 7 begrotingen diende ik in bij Europa; allemaal goedgekeurd. CD&V diende er 3 in, allemaal afgekeurd.

Pieter: U hebt truken toegepast die heel dicht bij de truken van de Grieken liggen. U hebt o.a. gebouwen verkocht. Ik weet wat het is om te besparen.

Johan: 1,6 miljard euro is 2 percent van de loonmassa; dat hebben wij nodig om ons plan te realiseren. Ons pensioenplan betaalt zichzelf. De overheid moet naar aanleiding van het IPA ook een bijdrage doen; dat kan door meer mensen langer aan het werk te houden en daar in het IPA afspraken over te maken.

11u42 Het debat is afgelopen.

De boodschap van Pieter De Crem was duidelijk: bereken uw plan. Inhoudelijk was er weinig te horen behalve dat men de pensioenleeftijd op 65 wil houden.
Johan Vande Lanotte heeft wel een aantal aanzetten tot inhoudelijke berekening kunnen geven in de beperkte spreektijd. Zo hoort het.

Gisterenavond verleende het provinciaal sp.a-congres zijn goedkeuring aan de ontwerplijst voor de kamer van Oost-Vlaanderen. Ik kreeg als Aalters sp.a-voorzitter, de 16^de plaats toebedeeld.

Tijdens de Vlaamse verkiezingen van vorig jaar waarbij ik voor de eerste keer opkwam, haalde ik 3.224 stemmen. Met die score stak ik alle Aalterse oppositiegemeenteraadsleden op een regionale verkiezingslijst voorbij: ruim 100 200 stemmen (op vraag van oppositiegemeenteraadslid Joost Sturtewagen werd deze misrekening rechtgezet) meer dan Groen!-boegbeeld Mieke Schauvliege en driedubbel zoveel stemmen als Mie Van den Kerchove. Voor sp.a Oost-Vlaanderen mocht ik uitgroeien tot een sterkhouder in het Meetjesland.

De  provinciale werking van sp.a schuift mij naar voor om verder aan mijn naambekendheid te werken. Sinds de oprichting van de nieuwe afdeling in Aalter waren er nog geen gemeenteraadsverkiezingen; bijgevolg weet niet elke Aalterse burger dat er nu ook een constructief alternatief voor CD&V bestaat. In Aalter voer ik de enige partij aan die zich nog niet aan CD&V verbrandde.

In Vlaanderen bewijzen sp.a en CD&V elke dag dat ze kunnen samenwerken; ook in Aalter moet dat kunnen. Op mij stemmen, is niet tegen Pieter stemmen. Pieter heeft die stemmen als Oost-Vlaams lijsttrekker trouwens niet nodig, hij raakt zo ook wel verkozen.