Joke Renneboog, Vincent Latré, Emma Latré en Guustje

N-VA valt voortdurend door de mand als het over hun houding naar vrouwen gaat. De actiegroep Alice becijferde onlangs nog dat het zeer pover gesteld is met het man-vrouwevenwicht in de kabinetten van de N-VA ministers. Muyters en Bourgeois scoren respectievelijk 28 en 22 procent. Het contrast met Hilde Crevits (CD&V) bij wie 53% van de kabinetards vrouwen zijn, is groot.

Op de kieslijsten van N-VA valt het ook al snel op dat er iets niet helemaal koosjer is. Sarah Smeyers, net bevallen van een tweede dochter, was na verdienstelijke prestaties in de Kamer in de running voor het lijsttrekkerschap in Oost-Vlaanderen. In De Standaard scoorde ze nog 7/10 in het Rapport van Kamer en Senaat. Bij de lijstvorming werd ze echter naar de tweede plaats geschoven door de mannelijke haan of wit konijn, Siegfried Bracke. Voor het overige telt N-VA welgeteld één vrouwelijke lijsttrekker bij de komende federale verkiezingen: oudgediende Frieda Brepoels in Limburg.

Je zou toch wel andere dingen verwachten na de column van voorzitter Bart De Wever in De Standaard. Onder het mom van Internationale Vrouwendag, bekende hij nog dat “mannelijk chauvinisme op de arbeidsmarkt wel degelijk nog bestaat en dat vrouwen daarom vaak niet krijgen waar ze recht op hebben”. Bij de voorstelling van het verkiezingsprogramma van N-VA bleek echter eens te meer dat de uitspraken van de N-VA voorzitter niet consistent zijn.

In diezelfde column van 16 maart pleitte hij namelijk voor een herorganisatie van de arbeidsmarkt opdat vrouwen “op vlak van carrière niet ongewild slachtoffer worden van hun unieke gave om nageslacht op de wereld te zetten”. In het kader van het pensioendebat pleitte hij echter bij de voorstelling van het verkiezingsprogramma voor een afschaffing van de gelijkgestelde periodes voor de berekening van de lengte van de beroepsloopbaan als er geen bijdragen worden betaald. Dergelijke periodes worden o.a. ook bij werkloosheid, bevallingsrust of loopbaanonderbreking toegekend.

In deze tijden van grote sociale veranderingen zijn deze gelijkgestelde periodes cruciaal voor de sociale bescherming van de Belgische werknemer. De huidige economische crisis en de verhoogde druk op werkgevers om de combinatie werk-gezin mogelijk te maken, impliceren immers een grotere nood aan gelijkgestelde periodes.

Cijfers uit onderzoek van Hans Peeters (KUL) en Hendrik Larmuseau (FOD Sociale Zekerheid) in het Belgisch Tijdschrift voor Sociale Zekerheid (zie artikel: Gelijkgestelde periodes in de pensioenopbouw bij werknemers) tonen bovendien aan dat er in de toekenning van gelijkgestelde periodes verschillen zitten naar geslacht: vrouwen doen tijdens de laatste 31 jaar van hun loopbaan aan drie procent meer pensioenopbouw zonder arbeid (36% t.o.v. 33% bij mannen). Vrouwen zijn dus het grootste slachtoffer als men gelijkgestelde periodes wil afschaffen.

Het toeval wil dat ik zelf net in moederschapsrust ben gegaan. Ik voel mij dus uitermate betrokken als iemand stelt dat men dergelijke “gelijkgestelde periode” zoals de moederschapsrust wil afschaffen om pensioenrechten op te bouwen. Alsof mijn generatie al niet genoeg pensioenbekommernissen heeft…

Het Europees parlement keurde recent een voorstel goed dat vrouwen recht geeft op twintig weken moederschapsrust (5 weken meer dan nu in België) en mannen op twee weken vaderschapsverlof. Daarnaast klinkt overal een roep naar meer ouderschapsverlof.
De sterke sociale tendens om meer tijd bij kinderen te kunnen doorbrengen, valt niet te negeren maar toch is het net dat wat N-VA doet.

Als N-VA daadwerkelijk een sociaal-economisch standpunt zou innemen, dan wil men kinderen krijgen en opvoeden tijdens de loopbaan toch niet afstraffen bij latere pensionering? Vrouwen hebben de laatste jaren overigens een prominente rol op de arbeidsmarkt ingenomen. Op heden zijn zij het echter wel nog die kinderen moeten baren en voor een groot stuk van de opvoeding instaan. Als binnenkort ook nog die fameuze “war for talent” uitbreekt, zal men het tekort aan talent vooral bij het onderbenut potentieel aan vrouwen moeten gaan zoeken.

Ik hoop dat elke weldenkende persoon het uitermate beperkt sociaal-economisch concours van N-VA doorziet. Een stem voor een N-VA met dergelijk pensioenplan is een bedreiging van onze sociale zekerheid. De partij is hoognodig toe aan een congres om een deftige sociale visie te ontwikkelen. Ondanks de stellige beweringen van Bart De Wever, kan men van loshangende ideetjes geen visie maken door de bewoordingen te wijzigen.

Tot die sociale visie op poten staat, suggereer ik N-VA om bij die communautaire leest te blijven.

Het is de laatste dagen nogal bon ton van politieke tegenstanders om naar aanleiding van het Pensioenplan van sp.a allerlei afleidingen omtrent onze visie op het brugpensioen te maken. Laat onderstaand een verduidelijking zijn.

Gelijkgestelde periodes zijn eigenlijk maatschappelijke afspraken over solidariteit van werkenden met wie tijdelijk inactief is. Een bruggepensioneerde is een werkloze en zit dus in een gelijkgestelde periode. Werkloosheid is “in de regel” (als bedrijven bij reorganisaties brugpensioen niet aanwenden als een perverse gouden handdruk bijvoorbeeld) geen keuze, maar tegenslag. Brugpensioen moet dus (net zoals werkloosheid) een uitzondering worden. Iedereen die werkt, draagt namelijk bij aan de welvaart van iedereen (inclusief zichzelf).

sp.a wil dus het systeem van gelijkgestelde periodes behouden maar we willen wel de huidige zwart-wit keuze tussen gelijkstelling of niet, milderen. Er moet dus over die gelijkstellingen kunnen gediscussieerd worden om zo de legitimiteit ervan in een voortdurend wijzigende socio-economische context te bewaken.

Het huidige systeem houdt solidariteit in van mensen met een langere/volledige loopbaan met mensen met een onderbroken loopbaan; ongeacht de hoogte van de opgebouwde rechten.
Een mogelijke hervorming: die 10% mensen met de hoogste pensioenen toenemend solidair maken met de laagste 90 procent. Zo bouw je solidariteit in, in functie van periodieke tegenslag of onderbreking maar ook in functie van structurele tegenslag (denk maar aan een leven lang werken aan een laag loon).

Ik wil ook nog even verwijzen naar de presentatie van Norbert De Batselier over het economisch systeem van morgen, na de financiële en economische crisis:

Opvallend: op slide 39 is het aantal voltijds bruggepensioneerden weergegeven t.o.v. het aantal oudere werkzoekenden. Het aantal bruggepensioneerden stijgt weer sinds het aantreden van de federale regeringen Verhofstadt III t.e.m. Van Rompuy en Leterme…

Bij deze ook een oproep aan Open VLD: laat ons het debat rond brugpensioen niet aanwenden om oudere werknemers te culpabiliseren zodat ondernemingen hun verantwoordelijkheid kunnen ontlopen.
Ik verwijs hieromtrent naar slide 41 van de bijgevoegde presentatie: het is zeer merkwaardig hoe weinig opleiding en training er gevolgd wordt in België; een duidelijke verantwoordelijkheid van bedrijven, me dunkt. Niet zo moeilijk om dan in te zien dat oudere werknemers die hun job verliezen moeilijk terug aan de bak geraken toch?

Met een gemiddeld aandeel van 31% vrouwen (naar boven afgerond…), benadert de samenstelling van de kabinetten van de Vlaamse ministers nog altijd niet de diversiteit in onze samenleving.

Een ludieke actie van Alice gisteren aan het Vlaams Parlement was dus wel op zijn plaats. Bijna strooiden een norse militair en stormweer roet in het eten maar de zon liep gelukkig in het zog van Hilde Crevits. Ze ging het paasei dat we haar gaven, delen met haar collega’s en we suggereerden haar de organisatie van een cursus “Man-vrouwevenwicht in uw kabinet” voor haar collega-ministers.

Die ministers doen namelijk niet allemaal even goed hun best als het over dat man-vrouwevenwicht in hun kabinet gaat:

1. Minister Crevits (CD&V) – 53%
2. Minister-President Peeters (CD&V) – 39%
3. Vice-minister-president Lieten (sp.a) – 30%
4. Minister Smet (sp.a) – 29%
5. Minister Vandeurzen (CD&V) – 29%
6. Minister Muyters (N-VA) – 28%
7. Minister Schauvliege (CD&V) – 25%
8. Vice-minister-president Bourgeois (N-VA) – 22%
9. Minister Van den Bossche (sp.a) – 21%

(Zie ook het artikel in De Standaard Online: Crevits krijgt paasei voor ‘man-vrouwevenwicht’ in kabinet, De Morgen: Crevits enige minister met man-vrouwevenwicht in kabinet)

De ministeriële top drie wordt dus aangevoerd door minister Hilde Crevits (een oververdiend paasei dus!), gevolgd door minister-president Kris Peeters en vice-minister-president Ingrid Lieten die ons bij haar aankomst aan het parlement nog enige bemoedigende woorden toefluisterde.

Over de partijen heen zit CD&V vooraan met 36.5%, gevolgd door sp.a met 27% en tot slot N-VA met 25%.
Mijn eigen partij kan dus gerust nog een tandje bijsteken maar de N-VA ministers eindigen momenteel allemaal in de onderste helft van het peloton.

Bart De Wever is nochtans vol van mooie woorden als het gaat over de ondervertegenwoordiging van vrouwen in leidinggevende functies. Tijd om de daad bij het woord te voegen, me dunkt.

Ei zo na was het zo geweest dat koning Leopold II van de Nederlanders Belgen had gemaakt (zie het artikel in De Morgen).
In wat voor een land hadden we dan geleefd? Misschien eentje waarin de N-VA nooit in de regering zou kunnen zitten wegens geen bestaansreden voor die partij? Wie zal het zeggen…

Feit is wel dat Leopold II rekende op de rooms-katholieken om van zijn veroveringsplannen een succes te maken. Kerk en staat zijn in België dan ook nooit echt strikt gescheiden geweest.
Dat voelen we de dag van vandaag trouwens nog altijd in onze portemonnee als de begroting van de kerkfabrieken wordt goedgekeurd op de gemeenteraad. In Aalter krijgen de kerkfabrieken zelfs elke keer een groter budget toegespeeld; ook al krijgen ze al dat geld niet op.

Ik vind het eigenlijk al lang tijd dat de Kerk haar principe van vergevingsgezindheid eens op zichzelf toepast inzake de onteigeningen van kerkeigendommen tijdens de Franse Revolutie. Op die manier zou ze de staat (en dus de belastingbetaler) ontheffen van haar verplichting om kerken/moskeeën/… op te richten en te onderhouden en bedienaars van de erediensten zoals pastoors e.d. een loon uit te betalen.
Misschien moeten Kris Peeters en Herman Van Rompuy zich hier eens vragen bij beginnen stellen als ze nog geld voor hun begroting zoeken.

De macht van pastoors moet dezer dagen sowieso niet meer overschat worden. Lees er onderstaande uittreksel uit een mailtje dat ik ooit eens kreeg, maar eens op na:

Ik ben 10 jaar werkloos, als klinisch bioloog, ondertussen ben ik 53 jaar. Bij alle sollicitaties kom ik na mijn 12-jarige universitaire opleiding uit de bus als overgekwalificeerd. Ik had graag als afgestudeerde klinisch bioloog in een ziekenhuis gewerkt. In de regio zijn het Caritas ziekenhuizen en die zien een afgestudeerde specialist van de VUB niet staan.

Wat Caritas ziekenhuizen betreft heb ik ook eens mijn gedacht gezegd bij mijnheer Pastoor, toen ik de naam van een voorzitter van een ziekenhuis noemde, lid van zijn kerkfabriek. En hem vroeg om iets te doen bij de persoon, dan gaf hij me een enveloppeke met 50 euro (om de winter door te steken).