Joke Renneboog, Vincent Latré, Emma Latré en Guustje

Sinds ik in moederschapsrust ben en ik nogal wat tijd zittend kan doorbrengen, grijpt onze poes Guustje elke gelegenheid aan om op mijn schoot te komen liggen. Bijna alsof ze aanvoelt dat ze dit de komende maanden een heel stuk minder zal kunnen doen.

Bij momenten moet ik ze goed vasthouden of ze valt op de grond en soms ligt ze zodanig te kronkelen op haar rug waardoor het echt wel lijkt of ik al een baby in mijn armen heb.
Op onderstaand filmpje houdt ze haar dus nog in:

Aangezien i. verschoot, zullen er nog wel mensen zijn die dergelijke reactie vertoonden, toen ze dit weekend hun feedreader openklikten en verschillende keren dezelfde post zagen staan.

Zowel onnozelheid.be als webstermc.be zijn namelijk niet meer; en beide urls en feeds (die via feedburner toch) verwijzen door naar deze jokerenneboog.be.
Ik was al een tijdje politieke dingen aan het verzamelen op jokerenneboog.be en/of het subdomein joke.onnozelheid.be (ik weet het niet precies, maar Vincent kan het aan de geïnteresseerden wel eens uitleggen. Iets met nameservers en zo, denk ik).

Met de komende verkiezingen en een baby op komst drong zich echter een keuze op. Ik wou regelmatig zowel iets over politieke standpunten als over baby kunnen vertellen maar al die domeinen, namen, logins en paswoorden zijn niet zo onderhoudsvriendelijk waardoor je er al snel tegenop gaat zien om iets te posten.
Verder blijven doen op onnozelheid.be en serieuze dingen zeggen, gaan trouwens niet zo goed samen, heb ik al gemerkt. Bijgevolg zat er niet veel anders op dan alles naar hier te verhuizen.

En mijn allerliefste wou enerzijds niet al te veel tijd meer in het bloggen steken maar wou anderzijds zijn posts niet laten verloren gaan. Uiteindelijk is dat toch een deel van zijn levensverhaal dat zou verdwijnen.
Ondertussen beloofde hij wel om regelmatig nog eens iets te schrijven. Zijn posts komen dan ook onder een andere auteursnaam op de site en zijn via http://www.jokerenneboog.be/author/vincent-latr/ terug te vinden.

En als baby er binnenkort zal zijn, dan krijgt zij natuurlijk ook haar eigen pagina hier, net als onze poes Guustje.

Wij hebben er ook zo eentje, zo’n Dyson Animal-Pro zoals Gudrun er momenteel één heeft. We hadden echt wel zo’n krachtpatser nodig met ons spierwit Guustje die zich regelmatig eens op onze mat wentelt en overal waar ze komt een spoor van haar vacht achterlaat.
We maakten kennis met het toestel bij vrienden van ons en toen het in de Makro eens in Steraanbieding was — want, toegegeven, Dyson is duur — hebben we niet geaarzeld om het aan te schaffen.

‘t Is namelijk extreem irritant als je tienduizend keer over een bepaalde plek op uw mat passeert om dan te merken dat je de haartjes alleen maar bundelt en wat verplaatst met uw stofzuigerke. Ze wegkrijgen ho maar, daarvoor dienden wij voor het Dysontijdperk de goede ouderwetse tape te gebruiken.
(Ik zeg “wij” maar in realiteit is het in het merendeel van de gevallen mijn allerliefste die stofzuigt wegens mijn grote hekel aan stofzuigen, uhum.)

Het speciale aan die Animal-Pro is dat er een speciaal opzetstuk bijzit dat de gewone stofzuigerkop vervangt. In dat stuk zitten sneldraaiende borstels die de haartjes uit het tapijt halen en opzuigen.

Ik vraag mij eigenlijk af of Dyson al eens heeft nagedacht over een mini-versie van hun Animal-Pro om zo de kattenhaartjes van, bijvoorbeeld, kleding te kunnen verwijderen zonder dat je telkens je hele stofzuiger moet uithalen… Dat zou een waar gemak zijn. En ik zou weer zorgeloos zwarte kleren kunnen dragen, dat ook.

Hoewel Guustje dat mandje zeker al een halfjaar heeft, was dit de allereerste keer dat ik er haar langer dan vijf minuten in heb kunnen in betrappen.