Joke Renneboog, Vincent Latré, Emma Latré en Guustje

Je zou alleszins bijna gaan denken dat Yves Leterme het wil opnemen tegen Marianne Thyssen om het premierschap:

(screenshot van de website van De Standaard op 1/6/2010)

Komt het duwtje dat Marianne nog nodig had om van de glazen klif te vallen, uit eigen rangen? ‘t Zou alleszins zeer zielig zijn.

De kernslogan van mijn campagne is “Elk talent telt”; ik schreef er vorige week al over.

Over het politiek talent van vrouwen wordt echter regelmatig meewarig gedaan. Vandaar de noodzaak aan “stem vrouw-campagnes” zoals die van zij-kant. Nu al meer dan 30 jaar worden dergelijke campagnes gevoerd. Al meer dan 30 jaar; het is bijna onvoorstelbaar…

De argumenten om op vrouwen te stemmen zijn nochtans niet min:

• Vrouwen moeten de kans krijgen om hun politiek talent te benutten. Er bestaat toch geen twijfel over dat zij minstens even goed dicht bij de mensen kunnen staan, weten wat er leeft, dossierkennis kunnen opbouwen, oog hebben voor onrechtvaardigheid en krom beleid en kunnen werken aan een fijne samenleving voor iedereen? Alle noodzakelijke talenten om het goed te doen in de politiek, quoi.
• De twee basisgroepen blijven vrouwen en mannen maar zij zijn nog altijd niet gelijk vertegenwoordigd in het parlement; een taalevenwicht tussen Nederlandstaligen en Franstaligen vindt men echter niet meer dan normaal. Met een fifty-fifty verdeling is de macht toch gewoon eerlijker verdeeld?
• Mensen die de burger in het parlement vertegenwoordigen, moeten die diversiteit in de samenleving weerspiegelen. Onze samenleving bestaat niet alleen uit veertigjarige mannen in maatpak.

(lees ook de Stem Vrouw-website om er meer over te vernemen)

Met de toepassing van de quotawet zijn de plaatsen op de lijsten voor de verkiezing van Kamer en Senaat netjes verdeeld tussen evenveel vrouwen en mannen en staan op de eerste en de tweede plaats kandidaten van verschillend geslacht, zowel bij de effectieven als bij de opvolgers.
Een mooi evenwicht, waar de progressieve vrouwen jarenlang hard voor geijverd hebben.

zij-kant (de progressieve vrouwenbeweging) ziet de zitjes in het parlement dan ook graag bevolkt met een gezonde fifty-fifty van vrouwen en mannen.

Ze plaatsten daarom de website www.stemvrouw.be online om de vrouwelijke kandidaten een steuntje in de rug te geven. Op die website staan alle argumenten om voor vrouwen te stemmen, de wettelijke regelingen over de quota en een historisch overzicht van de Stem Vrouw-campagnes. Zeer interessant.

Er zijn ook stickers met de “stem vrouw-campagneboodschap” die je kan bestellen via info@zij-kant.be. Doen!

Christine Lagarde, de Franse minister van Economie, Industrie en Werkgelegenheid had het gisteren in De Standaard nog eens over de glazen klif, de theezakjes van Eleanor Roosevelt en de waarde van diversiteit voor onze samenleving. (zie ook deze post)

Onderstaand citaat is treffend en het verwijst ook naar de slogan die ik voor mijn visitekaartjes voor deze campagne koos:

Hebben we strenge regels nodig voor de gelijkheid tussen de geslachten? Laten we liever de vrouwen beoordelen zoals we dat met mannen doen: op basis van hun daden. We moeten niet proberen de verschillen tussen vrouwen en mannen uit te vlakken, maar wel het talent van elk individu te laten bloeien.

Elk talent telt, inderdaad. De wettelijke erkenning van vrouwen is ondertussen (bijna zo goed als) een feit, rest nog de feitelijke erkenning.

Dit weekend stond er in De Standaard een uitgebreid artikel van de hand van Isa Van Dorsselaer over de glazen klif. Op 3 mei publiceerde De Standaard ook een lezersbrief van mijn hand waarin ik het fenomeen signaleerde.
In mijn eigen partij hadden we met Caroline Gennez namelijk iets soortgelijks aan de hand.
Je moet het immers maar doen: in zo’n positie stappen tijdens één van de grootste crisissen die onze partij ooit gekend heeft…

Enkele opmerkelijke citaten:

Van John Bailey, voormalig voorzitter van het Democratic National Committee:

Je moet alleen een vrouw in stelling brengen als je er zo slecht voor staat dat niets minder dan een dramatisch gebaar een verschil kan maken.

Petra Meier (UA) bevestigt voor België:

Politieke partijen wijzen strijdplaatsen op de kieslijsten, waarbij het uitzicht op een parlementair zitje onzeker is, proportioneel vaker aan vrouwen toe.

De vraag is inderdaad misschien niet zozeer hoe riskant de positie is, maar hoe degenen die op die positie zitten worden afgerekend op een eventueel falen. Vrouwen krijgen verhoudingsgewijs veel aandacht vanwege hun sekse en als er dan iets misgaat, wordt dat ook mee daaraan toegeschreven. Misschien niet expliciet, maar door de hele beeldvorming rond haar. Een mannelijke topmanager wordt afgerekend als manager, een vrouwelijke manager wordt afgerekend als vrouw.

Eleanor Roosevelt over vrouwen in crisisfuncties en theezakjes:

Vrouwen zijn als theezakjes. Je ziet niet hoe sterk ze zijn tot je hen in heet water dompelt.

Janka Stoker, hoogleraar Leiderschap (Rijksuniversiteit Groningen):

Zeker in het bedrijfsleven zullen weinig vrouwen er openlijk voor uitkomen dat ze zich in zo’n positie bevinden of bevonden. Ze willen niet dat het etiket van slachtoffer op hen kleeft.

Isa Van Dorsselaer:

Think manager think man dus, en think crisis think woman.

Voorlopig blijft de regel dus: bij een mission impossible – bel een vrouw. En kijk dan hoe ze naar beneden stort.

(lees het volledige artikel op de site van De Standaard)