Joke Renneboog, Vincent Latré, Emma Latré en Guustje

Christine Lagarde, de Franse minister van Economie, Industrie en Werkgelegenheid had het gisteren in De Standaard nog eens over de glazen klif, de theezakjes van Eleanor Roosevelt en de waarde van diversiteit voor onze samenleving. (zie ook deze post)

Onderstaand citaat is treffend en het verwijst ook naar de slogan die ik voor mijn visitekaartjes voor deze campagne koos:

Hebben we strenge regels nodig voor de gelijkheid tussen de geslachten? Laten we liever de vrouwen beoordelen zoals we dat met mannen doen: op basis van hun daden. We moeten niet proberen de verschillen tussen vrouwen en mannen uit te vlakken, maar wel het talent van elk individu te laten bloeien.

Elk talent telt, inderdaad. De wettelijke erkenning van vrouwen is ondertussen (bijna zo goed als) een feit, rest nog de feitelijke erkenning.

Zegt Karel Van Eetvelt, de baas van Unizo vandaag in De Standaard:

Liever even een stukje collectieve verarming slikken om daarna weer te groeien, dan nog vijf jaar de waarheid ontkennen en dan Griekenland achterna gaan.

Een Grieks scenario voor België is echter niet aan de orde omdat:

• Het Griekse begrotingstekort veel groter is: 13,6 procent, tegenover 5,9 procent in België.
• De Griekse overheidsschuld veel hoger is: 113,9 procent, tegenover 97,9 procent in België.
• Griekenland knoeit met de cijfers. Het tekort op de Griekse begroting is in werkelijkheid 13,6 procent, terwijl de vorige conservatieve regering het zogenaamd op 3,7 procent hield.
• Griekenland heeft een groot tekort op de lopende rekening en heeft dus een probleem met competitiviteit. In België gingen we de laatste jaren wel achteruit op competitiviteit, maar hebben we nog steeds een evenwicht op de lopende rekening.
• Het renteverschil tussen de Belgische en Duitse obligaties, is tot hier toe vrij stabiel gebleven.

Dit stelt de zaken toch iets scherper, me dunkt maar Unizo heeft gelijk dat men de mensen waarschuwt…

Stellen dat we dan maar beter wat aan “collectieve verarming” doen, gaat dan weer een brug te ver. Er is wel degelijk ruimte voor nieuwe initiatieven, zoals ons Pensioenplan, een sterkere gezondheidszorg en investeringen in duurzame energie als alle overheden de komende vier jaar gemiddeld 1 procent besparen per jaar.

Dit is mogelijk door:

• in te zetten op een efficiëntere overheid;
• het prijsplafondmodel in te voeren wat de prijs van medicijnen verlaagt maar tegelijk de gezondheidszorg ontziet;
• een solidaire bijdrage te eisen van bedrijven die de voorbije jaren geen bijdrage leverden (o.a. een risicobijdrage voor banken en van Electrabel een bijdrage op haar superwinsten);
• fraude aan te pakken en de werking van het ministerie van Financiën te verbeteren;
• de notionele intrestaftrek te hervormen zodat aftrekcarrousels onmogelijk worden;
• het beleid voor jobs in eigen regio te versterken en de Financieringswet aan te passen. Door de gewesten te stimuleren om meer mensen aan het werk te krijgen, ontzie je immers de werkloosheidskas en verhogen de sociale bijdragen;
• de lasten op arbeid te verlagen.

En nu is het terug aan Unizo.

Dit weekend stond er in De Standaard een uitgebreid artikel van de hand van Isa Van Dorsselaer over de glazen klif. Op 3 mei publiceerde De Standaard ook een lezersbrief van mijn hand waarin ik het fenomeen signaleerde.
In mijn eigen partij hadden we met Caroline Gennez namelijk iets soortgelijks aan de hand.
Je moet het immers maar doen: in zo’n positie stappen tijdens één van de grootste crisissen die onze partij ooit gekend heeft…

Enkele opmerkelijke citaten:

Van John Bailey, voormalig voorzitter van het Democratic National Committee:

Je moet alleen een vrouw in stelling brengen als je er zo slecht voor staat dat niets minder dan een dramatisch gebaar een verschil kan maken.

Petra Meier (UA) bevestigt voor België:

Politieke partijen wijzen strijdplaatsen op de kieslijsten, waarbij het uitzicht op een parlementair zitje onzeker is, proportioneel vaker aan vrouwen toe.

De vraag is inderdaad misschien niet zozeer hoe riskant de positie is, maar hoe degenen die op die positie zitten worden afgerekend op een eventueel falen. Vrouwen krijgen verhoudingsgewijs veel aandacht vanwege hun sekse en als er dan iets misgaat, wordt dat ook mee daaraan toegeschreven. Misschien niet expliciet, maar door de hele beeldvorming rond haar. Een mannelijke topmanager wordt afgerekend als manager, een vrouwelijke manager wordt afgerekend als vrouw.

Eleanor Roosevelt over vrouwen in crisisfuncties en theezakjes:

Vrouwen zijn als theezakjes. Je ziet niet hoe sterk ze zijn tot je hen in heet water dompelt.

Janka Stoker, hoogleraar Leiderschap (Rijksuniversiteit Groningen):

Zeker in het bedrijfsleven zullen weinig vrouwen er openlijk voor uitkomen dat ze zich in zo’n positie bevinden of bevonden. Ze willen niet dat het etiket van slachtoffer op hen kleeft.

Isa Van Dorsselaer:

Think manager think man dus, en think crisis think woman.

Voorlopig blijft de regel dus: bij een mission impossible – bel een vrouw. En kijk dan hoe ze naar beneden stort.

(lees het volledige artikel op de site van De Standaard)

N-VA valt voortdurend door de mand als het over hun houding naar vrouwen gaat. De actiegroep Alice becijferde onlangs nog dat het zeer pover gesteld is met het man-vrouwevenwicht in de kabinetten van de N-VA ministers. Muyters en Bourgeois scoren respectievelijk 28 en 22 procent. Het contrast met Hilde Crevits (CD&V) bij wie 53% van de kabinetards vrouwen zijn, is groot.

Op de kieslijsten van N-VA valt het ook al snel op dat er iets niet helemaal koosjer is. Sarah Smeyers, net bevallen van een tweede dochter, was na verdienstelijke prestaties in de Kamer in de running voor het lijsttrekkerschap in Oost-Vlaanderen. In De Standaard scoorde ze nog 7/10 in het Rapport van Kamer en Senaat. Bij de lijstvorming werd ze echter naar de tweede plaats geschoven door de mannelijke haan of wit konijn, Siegfried Bracke. Voor het overige telt N-VA welgeteld één vrouwelijke lijsttrekker bij de komende federale verkiezingen: oudgediende Frieda Brepoels in Limburg.

Je zou toch wel andere dingen verwachten na de column van voorzitter Bart De Wever in De Standaard. Onder het mom van Internationale Vrouwendag, bekende hij nog dat “mannelijk chauvinisme op de arbeidsmarkt wel degelijk nog bestaat en dat vrouwen daarom vaak niet krijgen waar ze recht op hebben”. Bij de voorstelling van het verkiezingsprogramma van N-VA bleek echter eens te meer dat de uitspraken van de N-VA voorzitter niet consistent zijn.

In diezelfde column van 16 maart pleitte hij namelijk voor een herorganisatie van de arbeidsmarkt opdat vrouwen “op vlak van carrière niet ongewild slachtoffer worden van hun unieke gave om nageslacht op de wereld te zetten”. In het kader van het pensioendebat pleitte hij echter bij de voorstelling van het verkiezingsprogramma voor een afschaffing van de gelijkgestelde periodes voor de berekening van de lengte van de beroepsloopbaan als er geen bijdragen worden betaald. Dergelijke periodes worden o.a. ook bij werkloosheid, bevallingsrust of loopbaanonderbreking toegekend.

In deze tijden van grote sociale veranderingen zijn deze gelijkgestelde periodes cruciaal voor de sociale bescherming van de Belgische werknemer. De huidige economische crisis en de verhoogde druk op werkgevers om de combinatie werk-gezin mogelijk te maken, impliceren immers een grotere nood aan gelijkgestelde periodes.

Cijfers uit onderzoek van Hans Peeters (KUL) en Hendrik Larmuseau (FOD Sociale Zekerheid) in het Belgisch Tijdschrift voor Sociale Zekerheid (zie artikel: Gelijkgestelde periodes in de pensioenopbouw bij werknemers) tonen bovendien aan dat er in de toekenning van gelijkgestelde periodes verschillen zitten naar geslacht: vrouwen doen tijdens de laatste 31 jaar van hun loopbaan aan drie procent meer pensioenopbouw zonder arbeid (36% t.o.v. 33% bij mannen). Vrouwen zijn dus het grootste slachtoffer als men gelijkgestelde periodes wil afschaffen.

Het toeval wil dat ik zelf net in moederschapsrust ben gegaan. Ik voel mij dus uitermate betrokken als iemand stelt dat men dergelijke “gelijkgestelde periode” zoals de moederschapsrust wil afschaffen om pensioenrechten op te bouwen. Alsof mijn generatie al niet genoeg pensioenbekommernissen heeft…

Het Europees parlement keurde recent een voorstel goed dat vrouwen recht geeft op twintig weken moederschapsrust (5 weken meer dan nu in België) en mannen op twee weken vaderschapsverlof. Daarnaast klinkt overal een roep naar meer ouderschapsverlof.
De sterke sociale tendens om meer tijd bij kinderen te kunnen doorbrengen, valt niet te negeren maar toch is het net dat wat N-VA doet.

Als N-VA daadwerkelijk een sociaal-economisch standpunt zou innemen, dan wil men kinderen krijgen en opvoeden tijdens de loopbaan toch niet afstraffen bij latere pensionering? Vrouwen hebben de laatste jaren overigens een prominente rol op de arbeidsmarkt ingenomen. Op heden zijn zij het echter wel nog die kinderen moeten baren en voor een groot stuk van de opvoeding instaan. Als binnenkort ook nog die fameuze “war for talent” uitbreekt, zal men het tekort aan talent vooral bij het onderbenut potentieel aan vrouwen moeten gaan zoeken.

Ik hoop dat elke weldenkende persoon het uitermate beperkt sociaal-economisch concours van N-VA doorziet. Een stem voor een N-VA met dergelijk pensioenplan is een bedreiging van onze sociale zekerheid. De partij is hoognodig toe aan een congres om een deftige sociale visie te ontwikkelen. Ondanks de stellige beweringen van Bart De Wever, kan men van loshangende ideetjes geen visie maken door de bewoordingen te wijzigen.

Tot die sociale visie op poten staat, suggereer ik N-VA om bij die communautaire leest te blijven.

Zegt Bart Brinckman van De Standaard over ons Pensioenplan vandaag:

Bijgevolg hebben de critici van de SP.A het bij het verkeerde eind. De socialisten zelf gaan in hun communicatie ook niet vrijuit. De werkelijke draagwijdte van hun boodschap is namelijk niet zo populair. Maar wel degelijk realistisch. (lees het volledige artikel)

Kwestie van wat er aankomt van die communicatie natuurlijk, maar ik twijfel er niet aan dat men er in het hoofdkwartier op de Grasmarkt in Brussel rekening zal mee houden. Kern van de boodschap is evenwel dat we gelijk krijgen.

Het artikel is een aanrader omdat het enkele dingen helder formuleert:

• Jawel Pieter De Crem, CD&V en diegenen zonder verkiezingsprogramma: ons Pensioenplan is betaalbaar. Weliswaar niet onmiddellijk en iedereen zal zijn bijdrage moeten leveren (door te werken tot 65 jaar bijvoorbeeld). Het compromis met CD&V over die pensioenleeftijd is ondertussen al gevormd…
• sp.a wil dat elke oudere een inkomen boven de armoededrempel ontvangt door de Inkomensgarantie voor Ouderen op te trekken. Dit moet eerst gebeuren, kost 300 miljoen euro en is te financieren door een hervorming van de notionele interest en een heronderhandeling van het Suez-contract.
• sp.a wil de pensioenen optrekken met 5 tot 10 procent of ongeveer 200 euro per maand. Dit is enkel mogelijk door een inspanning van overheid, werkgevers en werknemers zoals Johan Vande Lanotte zondag in De Zevende Dag al zei. Voor werknemers komt het er vooral op neer dat er langer zal gewerkt moeten worden. Niet populair om dat te durven zeggen natuurlijk. Ik ben benieuwd wat de andere partijen hiervan gaan maken.

In een latere post zal ik wat preciezer formuleren hoe het met die 300 miljoen euro en die 200 euro extra per maand in elkaar zit.