Joke Renneboog, Vincent Latré, Emma Latré en Guustje

Gisteren verscheen er in De Morgen een opinie van mijn hand over Marianne Thyssen, die in de “glazen klif” gevallen is. Eerder schreef ik al in De Standaard dat ze aan de rand van die klif stond.

Er was eens een boer die zo oud geworden was dat hij niet meer op het veld kon werken. Zittend in zijn veranda sleet hij zijn dagen. Zijn zoon, die de boerderij overgenomen had, zag zijn vader daar regelmatig zitten. “Hij is nu toch echt volkomen nutteloos geworden”, dacht de zoon bij zichzelf, “hij zit daar maar te niksen”. Op een dag raakte de zoon dan ook zo gefrustreerd dat hij een houten doodskist voor zijn vader timmerde. Hij sleepte de kist naar de veranda en gaf zijn vader het bevel om erin te stappen. Zonder enige commentaar gehoorzaamde de vader zijn zoon en klom hij in de kist. Nadat hij het deksel gesloten had, sleepte de zoon de kist naar een diepe klif.

Terwijl de zoon zijn bestemming naderde, hoorde hij echter een licht geklop op het deksel dat uit de kist kwam. Toen hij het deksel opende, zag hij daar zijn vader vredig naar hem op kijken. “Ik weet dat je mij van de klif in de zee wilt gooien, maar mag ik je nog iets suggereren voor je dat doet?” “Wat dan?”, antwoordde de zoon. “Gooi mij maar van die klif, als je dat graag wil”, zei de vader, “maar hou deze houten kist dan maar nog even bij. Je kinderen zouden ze ooit nodig kunnen hebben.” Dit oud zenboeddhistisch verhaal heeft waarschijnlijk evenveel onderliggende betekenissen als er mensen zijn, maar sta mij toe om een subjectieve gooi naar interpretatie te doen in het kader van de huidige situatie binnen CD&V.

Net als de vader in het verhaal sukkelde ontslagnemend CD&V-voorzitter Marianne Thyssen in een burn-out. Laat ons hopen dat ze in het Europees achterkamertje van de politiek die loutering waar ze zo naar snakt zal vinden. Al bestaat de kans dat Europa voor Marianne Thyssen een zeebodem wordt. Wie behoedt haar voor de vergetelheid?
Marianne Thyssen heeft tijdens de voorbije campagne haar partij niet uit de crisis kunnen leiden. Maar wie had dat wel kunnen doen? Yves Leterme kan men hier niet van enig gebrek aan vooruitziendheid beschuldigen: hij plaatste Marianne Thyssen, zich goed en wel bewust van de ravage die eraan kwam, zorgvuldig in de koppositie om zichzelf niet te moeten slachtofferen. Hij gaf haar ook dat laatste venijnige duwtje van de glazen klif en heeft daarmee haar politieke moord op zijn geweten.

Veel weerwerk heeft ze evenwel niet geboden, ze gooide ook zelf de handdoek in de ring. Nadat ze het ‘glazen plafond’ doorbrak door partijvoorzitter te worden en vervolgens kandidaat-premier, verzaakt ze met haar val in de glazen klif aan haar positie als rolmodel, voor vrouwen die zich aan haar voorbeeld optrokken om de stap naar een leidinggevende functie te zetten.

Hen zinkt de moed even in de schoenen: alweer een heldin minder. Het bilan voor Thyssen is evenwel niet helemaal negatief. We vergeten snel dat ze misschien geen campagnepartij kon leiden, maar met haar adjudant Kris Peeters zat ze wel een succesvolle (Vlaamse) regeringspartij voor. Ze had dus wel degelijk voldoende leiderschapspotentieel. Het zal hoogstwaarschijnlijk voor eens en voor altijd bij potentieel blijven.

Waar de term ‘glazen klif’ valt, valt overigens niet alleen de naam van Marianne Thyssen maar ook die van Caroline Gennez, de felgeplaagde voorzitter van de socialisten. Beledigingen, interne oppositie en slechte resultaten in haar wittebroodsweken ten spijt heeft Gennez standgehouden. Tijdens de voorbije verkiezingen wist ze het zetelverlies te beperken. Ze zette daarmee meteen ook de deur open naar een eervolle exit als minister. Misschien is het een goed teken voor de socialisten. Als er straks gewoon weer een man partijvoorzitter wordt, zou dat kunnen betekenen dat de sp.a stilaan uit het dal klautert waar ze al een paar jaar in ronddoolt. En misschien springt Pieter De Crem bij CD&V wel in het gat dat Marianne Thyssen achterliet. Uiteindelijk is Aalter voor hem toch te klein.

Dit weekend stond er in De Standaard een uitgebreid artikel van de hand van Isa Van Dorsselaer over de glazen klif. Op 3 mei publiceerde De Standaard ook een lezersbrief van mijn hand waarin ik het fenomeen signaleerde.
In mijn eigen partij hadden we met Caroline Gennez namelijk iets soortgelijks aan de hand.
Je moet het immers maar doen: in zo’n positie stappen tijdens één van de grootste crisissen die onze partij ooit gekend heeft…

Enkele opmerkelijke citaten:

Van John Bailey, voormalig voorzitter van het Democratic National Committee:

Je moet alleen een vrouw in stelling brengen als je er zo slecht voor staat dat niets minder dan een dramatisch gebaar een verschil kan maken.

Petra Meier (UA) bevestigt voor België:

Politieke partijen wijzen strijdplaatsen op de kieslijsten, waarbij het uitzicht op een parlementair zitje onzeker is, proportioneel vaker aan vrouwen toe.

De vraag is inderdaad misschien niet zozeer hoe riskant de positie is, maar hoe degenen die op die positie zitten worden afgerekend op een eventueel falen. Vrouwen krijgen verhoudingsgewijs veel aandacht vanwege hun sekse en als er dan iets misgaat, wordt dat ook mee daaraan toegeschreven. Misschien niet expliciet, maar door de hele beeldvorming rond haar. Een mannelijke topmanager wordt afgerekend als manager, een vrouwelijke manager wordt afgerekend als vrouw.

Eleanor Roosevelt over vrouwen in crisisfuncties en theezakjes:

Vrouwen zijn als theezakjes. Je ziet niet hoe sterk ze zijn tot je hen in heet water dompelt.

Janka Stoker, hoogleraar Leiderschap (Rijksuniversiteit Groningen):

Zeker in het bedrijfsleven zullen weinig vrouwen er openlijk voor uitkomen dat ze zich in zo’n positie bevinden of bevonden. Ze willen niet dat het etiket van slachtoffer op hen kleeft.

Isa Van Dorsselaer:

Think manager think man dus, en think crisis think woman.

Voorlopig blijft de regel dus: bij een mission impossible – bel een vrouw. En kijk dan hoe ze naar beneden stort.

(lees het volledige artikel op de site van De Standaard)

Het is de laatste dagen nogal bon ton van politieke tegenstanders om naar aanleiding van het Pensioenplan van sp.a allerlei afleidingen omtrent onze visie op het brugpensioen te maken. Laat onderstaand een verduidelijking zijn.

Gelijkgestelde periodes zijn eigenlijk maatschappelijke afspraken over solidariteit van werkenden met wie tijdelijk inactief is. Een bruggepensioneerde is een werkloze en zit dus in een gelijkgestelde periode. Werkloosheid is “in de regel” (als bedrijven bij reorganisaties brugpensioen niet aanwenden als een perverse gouden handdruk bijvoorbeeld) geen keuze, maar tegenslag. Brugpensioen moet dus (net zoals werkloosheid) een uitzondering worden. Iedereen die werkt, draagt namelijk bij aan de welvaart van iedereen (inclusief zichzelf).

sp.a wil dus het systeem van gelijkgestelde periodes behouden maar we willen wel de huidige zwart-wit keuze tussen gelijkstelling of niet, milderen. Er moet dus over die gelijkstellingen kunnen gediscussieerd worden om zo de legitimiteit ervan in een voortdurend wijzigende socio-economische context te bewaken.

Het huidige systeem houdt solidariteit in van mensen met een langere/volledige loopbaan met mensen met een onderbroken loopbaan; ongeacht de hoogte van de opgebouwde rechten.
Een mogelijke hervorming: die 10% mensen met de hoogste pensioenen toenemend solidair maken met de laagste 90 procent. Zo bouw je solidariteit in, in functie van periodieke tegenslag of onderbreking maar ook in functie van structurele tegenslag (denk maar aan een leven lang werken aan een laag loon).

Ik wil ook nog even verwijzen naar de presentatie van Norbert De Batselier over het economisch systeem van morgen, na de financiële en economische crisis:

Opvallend: op slide 39 is het aantal voltijds bruggepensioneerden weergegeven t.o.v. het aantal oudere werkzoekenden. Het aantal bruggepensioneerden stijgt weer sinds het aantreden van de federale regeringen Verhofstadt III t.e.m. Van Rompuy en Leterme…

Bij deze ook een oproep aan Open VLD: laat ons het debat rond brugpensioen niet aanwenden om oudere werknemers te culpabiliseren zodat ondernemingen hun verantwoordelijkheid kunnen ontlopen.
Ik verwijs hieromtrent naar slide 41 van de bijgevoegde presentatie: het is zeer merkwaardig hoe weinig opleiding en training er gevolgd wordt in België; een duidelijke verantwoordelijkheid van bedrijven, me dunkt. Niet zo moeilijk om dan in te zien dat oudere werknemers die hun job verliezen moeilijk terug aan de bak geraken toch?

Enkele memorabele hoogtepunten die bij mij persoonlijk bleven plakken, uit de speech van Caroline Gennez op meiavond in de Gentse Vooruit:

We mogen trots zijn op het verleden, maar we moeten vooral vooruitkijken. Het is nu dat de toekomst moet worden gemaakt. Het is nu dat we de toekomst van onze kinderen bepalen.

Met het kleintje in mijn buik, is dat des te relevanter.

Onze arbeidsmarkt zit niet juist in elkaar. Er wordt gemorst met talent en vaardigheden. Tienduizenden mensen worden structureel van onze arbeidsmarkt uitgesloten.

Elke dag ben ik daar gepassioneerd mee bezig op mijn werk. Net als met:

Bedrijven vragen van de overheid terecht veel: steun, regels (maar liefst niet te veel), lastenverlagingen… Mag de overheid ook iets van de bedrijven vragen? Wij willen klare afspraken over innovatie en opleiding en over meer diversiteit op de werkvloer.

Want elk talent telt, inderdaad.

Op inmemoriam.be kan je een online rouwregister voor Karel Van Miert tekenen.

Karel Van Miert overleed gisteren na een ongeluk in zijn tuin. Hij was als partijvoorzitter één van de voorgangers van Caroline Gennez en verdiende mede door zijn werk voor Europa zijn plaatsje in de geschiedenisboeken.

Socialistisch, Vlaams én Europees, dat waren de punten van geloof van Van Miert. Hij studeerde diplomatieke wetenschappen aan de universiteit van Gent, en werd snel actief bij de jongsocialisten. Op zijn 35e werd hij covoorzitter van de BSP, de toen nog nationale socialistische partij.

In 1978 tekende hij een Vlaams profiel uit voor de partij en na het Egmontpact kwam het tot een breuk met de Franstaligen. De Vlaamse en Waalse vleugel van de BSP gingen elk hun eigen weg. Van Miert leidde de SP, die hij fors verjongde en een fris, maar ook een Vlaams imago gaf.

Hij is nooit minister geweest, wel Kamerlid en Europees parlementslid. Van 1989 tot 1999 was hij Europees commissaris, eerst voor Verkeer en Milieu, later voor Concurrentie, een machtige functie die hem confronteerde met grote internationale concerns.

De laatste jaren was Van Miert van het voorplan verdwenen en had hij geen actieve politieke functie meer. Hij woonde samen met Carla Galle.

bron: deredactie.be
foto: Belga