Over Emma

Emma is onze prachtige dochter. Ze werd geboren op 2 juni 2010.

Over de bevalling:

Ik heb aan mezelf gezworen om elke vrouw die mij probeert wijs te maken dat je de bevallingspijn snel vergeet, hevig te verfoeien. Alsof doorvertellen dat het zeer deed, er andere moeders in spe van zou weerhouden om kinderen te krijgen… Ik dacht van niet.
Bij deze dus: in heel mijn leven heb ik nog nooit zoveel zeer gehad als op 2 juni 2010 tussen 3u30 en ongeveer 10 uur ‘s morgens wanneer er bij 6 centimeter opening eindelijk de verlossende vraag kwam of ik epidurale wou.
Dat ik zo van de wereld was dat mijn allerliefste in mijn plaats moest antwoorden toen ze het vroegen, is een ironische bijkomstigheid. Wanneer bij mijn ingeleide bevalling de weeën ineens uit het niets in al hun hevigheid begonnen van zodra dat ballonnetje met hormonen werd ingebracht, bleek die prenatale kinesitherapie met pufoefeningskes een serieuze maat voor niks te zijn geweest. Laat mij ook gerust verklappen dat het een grove veralgemening is dat het breken der vliezen pijnloos is. Bij mij zorgde de komst van die uit de kluiten gewassen haakpen, in elk geval voor een geestverruimende culminerende pijnervaring.

Maar wees gerust, het was niet allemaal kommer en kwel vaneigens. Zodra de epidurale verdoving door mijn aderen stroomde, kon ik namelijk rustig verder lezen in het vierde boek van de Twilight-reeks. Van passende lectuur gesproken dus (voor zij die de inhoud van Morgenrood kennen…).
Ondertussen kreeg mijn lijf echter nog altijd weeën te verwerken; de pieken waren duidelijk te volgen op de monitor naast mijn bed. Best grappig want in feite was het alsof mijn lijf zich letterlijk van mijn geest gedistantieerd had door die verdoving. De vroedvrouw beloofde om tegen 14u eens te komen kijken hoe het met “de indaling” was gesteld.

Later meer!