Joke Renneboog, Vincent Latré, Emma Latré en Guustje

Gisteren een 3 uur durende workshop gegeven in het innovatietraject van de Vlaamse overheid: Spring uit de band. Het geeft wat theoretische inzichten en wat Belgische en internationale best practises.

Vandaag mocht ik een presentatie geven over mijn HR-bezigheden om een nominatie te veroveren voor de Young HR Talent of the Year award.

Eerstdaags weet ik of ik een ronde verder mag en of mensen mogen stemmen op mij. Spannend dus!

Uitreiking volgt op de HRM Night 2012 van 29 maart!

Ben jij een ambtenaar jonger dan 35 met een borrelende hersenpan, boeiende ideeën en een interessante blik op de toekomst? Schrijf je dan in bij Club35! Dit initiatief komt van HREPS (HR Excellence Public Sector), een denktank die over de grenzen van de vele overheden van ons land vernieuwende en creatieve managementpraktijken in de publieke sector wil integreren.
Bij Club 35 vormen ambtenaren jonger dan 35 een netwerk waar nieuwe ideeën worden uitgewisseld en in de praktijk gebracht. We doen dat zowel in de virtuele als in de reële wereld. Ons doel: de publieke sector van morgen vorm geven. Inschrijven kan door je aan te melden op onze Yammer of door een mail te sturen naar joke.renneboog@bz.vlaanderen.be
Ken je nog mensen jonger dan 35 actief in de publieke sector? Aarzel niet om hen uit te nodigen!

Waarom dan die leeftijdsgrens? Wel… omdat het netwerk impulsief ontstaan is met in het achterhoofd de droom van hoe de toekomst voor de publieke sector kan zijn. Een netwerk ontstaan voor en door jongeren die bij de overheid werken. En die rekening willen houden met de “war for talent”. Er komt een tekort aan jong geweld dat bij de overheid wil werken. Een tekort dat gecombineerd wordt met een grote uitstroom van “young potentials”. En… “young potentials”, daarmee bedoelt men in de literatuur… de min-35jarigen…

Het uitgangspunt was het volgende: Wat kunnen we als jonge ambtenaren zélf doen om daar een antwoord op te bieden? Waarom blijven we zelf eigenlijk bij de overheid? Wat trekt ons aan en waartegen botsen we? Wat kunnen we verbeteren om in de toekomst nog tevredener te zijn over ons werk?

Zijn wij dan echt een bende jonge snotneuzen die denken dat ze het beter kunnen? Helemaal niet! Wij willen enkel ideeën van de Y-generatie samenbrengen en ze SAMEN met de andere generaties tot een hoger level brengen. Ben je dus ouder dan 35? Spreek die Y-generatie aan en deel kennis met hen! Vernieuwende ideeën zijn géén alleenrecht van de jonge generatie. We zullen enkel door “kruisbestuiving” de samenleving van morgen vorm kunnen geven. Want samen weet je altijd meer dan alleen. Daarom organiseren we ook momenten om onze ideeën uit te wisselen, onze gedachten samen te leggen en de toekomst vorm te geven. Zo organiseerden op 8 december 2011, onze eerste ShaShaSha-sessie (Shake minds, Share ideas & Shape the future).

De ShaShaSha 2011 was uiteraard toegankelijk voor iedereen die interesse had – en gratis voor wie bij overheid werkt. Op naar ShaShaSha 2012? Met jou erbij?

Volg ons op twitter!

Dit weekend stond er in De Standaard een uitgebreid artikel van de hand van Isa Van Dorsselaer over de glazen klif. Op 3 mei publiceerde De Standaard ook een lezersbrief van mijn hand waarin ik het fenomeen signaleerde.
In mijn eigen partij hadden we met Caroline Gennez namelijk iets soortgelijks aan de hand.
Je moet het immers maar doen: in zo’n positie stappen tijdens één van de grootste crisissen die onze partij ooit gekend heeft…

Enkele opmerkelijke citaten:

Van John Bailey, voormalig voorzitter van het Democratic National Committee:

Je moet alleen een vrouw in stelling brengen als je er zo slecht voor staat dat niets minder dan een dramatisch gebaar een verschil kan maken.

Petra Meier (UA) bevestigt voor België:

Politieke partijen wijzen strijdplaatsen op de kieslijsten, waarbij het uitzicht op een parlementair zitje onzeker is, proportioneel vaker aan vrouwen toe.

De vraag is inderdaad misschien niet zozeer hoe riskant de positie is, maar hoe degenen die op die positie zitten worden afgerekend op een eventueel falen. Vrouwen krijgen verhoudingsgewijs veel aandacht vanwege hun sekse en als er dan iets misgaat, wordt dat ook mee daaraan toegeschreven. Misschien niet expliciet, maar door de hele beeldvorming rond haar. Een mannelijke topmanager wordt afgerekend als manager, een vrouwelijke manager wordt afgerekend als vrouw.

Eleanor Roosevelt over vrouwen in crisisfuncties en theezakjes:

Vrouwen zijn als theezakjes. Je ziet niet hoe sterk ze zijn tot je hen in heet water dompelt.

Janka Stoker, hoogleraar Leiderschap (Rijksuniversiteit Groningen):

Zeker in het bedrijfsleven zullen weinig vrouwen er openlijk voor uitkomen dat ze zich in zo’n positie bevinden of bevonden. Ze willen niet dat het etiket van slachtoffer op hen kleeft.

Isa Van Dorsselaer:

Think manager think man dus, en think crisis think woman.

Voorlopig blijft de regel dus: bij een mission impossible – bel een vrouw. En kijk dan hoe ze naar beneden stort.

(lees het volledige artikel op de site van De Standaard)

Op het werk gebruiken wij sinds een aantal jaar Kalido, een syteem om uw datawarehouse te beheren. Op vraag van een Kalido consultant heeft mijn voorganger hierover ooit een presentatie gegeven op een Kalido congres in Boston, en die presentatie werd zeer positief onthaald.

Nu gaf Kalido vorige week een European Briefing in Londen, en opnieuw hadden ze aan ons bedrijf gevraagd om een presentatie te geven. Ondertussen ben ik de hoofdgebruiker van Kalido, dus deze keer was het aan mij om naar Londen te vliegen en een presentatie te geven. Volledig op de kosten van Kalido, jawel!

In tegenstelling tot de presentatie in Boston was mijn presentatie de enige ‘customer case study’ (en dus de enige spreker die niet van Kalido zelf was) en werd de presentatie gegeven ‘s morgens tijdens de voltallige plenaire sessie .

Iedereen die mij een beetje kent, weet dat ik eigenlijk niet goed ben in talen. Tijdens de humaniora ben ik er welgeteld één keer door geweest voor Frans en Engels (en toch niet blijven zitten ), en ook tijdens de universitaire studies waren dit mijn voornaamste buispunten.

En dan naar Londen gaan om te presenteren Dit volledig op op kosten van een firma waarmee je samen werkt. Niet echt het moment om een barslechte presentatie te geven. Dat was natuurlijk ook niet goed voor de zenuwen.

Maar afgelopen woensdag heb ik dus al mijn Engelse leerkrachten lik op stuk gegeven. Want om het met de woorden van Jason Fiorotto, de Brand Manager van Kalido te zeggen:“Hi Vincent — Thanks again for participating in yesterday’s event… your presentation received the highest marks of any presenter!”

Ik moet wel zeggen dat ik op het moment door had dat iedereen effectief aan het luisteren was: er werd gelachen wanneer ze moesten lachen (ik vind humor in een presentatie dan ook belangrijk om de aandacht te houden). Ook de reacties tijdens de lunch waren lovend. Veel mensen (die ik van haar noch pluimen ken) hebben mij proficiat gewenst voor de presentatie en ook zijn er verschillende mensen extra vragen komen stellen.

Mijn zelfvertrouwen qua talen is er ineens heel wat op vooruitgegaan…