Joke Renneboog, Vincent Latré, Emma Latré en Guustje

Gisteren verscheen er in De Morgen een opinie van mijn hand over Marianne Thyssen, die in de “glazen klif” gevallen is. Eerder schreef ik al in De Standaard dat ze aan de rand van die klif stond.

Er was eens een boer die zo oud geworden was dat hij niet meer op het veld kon werken. Zittend in zijn veranda sleet hij zijn dagen. Zijn zoon, die de boerderij overgenomen had, zag zijn vader daar regelmatig zitten. “Hij is nu toch echt volkomen nutteloos geworden”, dacht de zoon bij zichzelf, “hij zit daar maar te niksen”. Op een dag raakte de zoon dan ook zo gefrustreerd dat hij een houten doodskist voor zijn vader timmerde. Hij sleepte de kist naar de veranda en gaf zijn vader het bevel om erin te stappen. Zonder enige commentaar gehoorzaamde de vader zijn zoon en klom hij in de kist. Nadat hij het deksel gesloten had, sleepte de zoon de kist naar een diepe klif.

Terwijl de zoon zijn bestemming naderde, hoorde hij echter een licht geklop op het deksel dat uit de kist kwam. Toen hij het deksel opende, zag hij daar zijn vader vredig naar hem op kijken. “Ik weet dat je mij van de klif in de zee wilt gooien, maar mag ik je nog iets suggereren voor je dat doet?” “Wat dan?”, antwoordde de zoon. “Gooi mij maar van die klif, als je dat graag wil”, zei de vader, “maar hou deze houten kist dan maar nog even bij. Je kinderen zouden ze ooit nodig kunnen hebben.” Dit oud zenboeddhistisch verhaal heeft waarschijnlijk evenveel onderliggende betekenissen als er mensen zijn, maar sta mij toe om een subjectieve gooi naar interpretatie te doen in het kader van de huidige situatie binnen CD&V.

Net als de vader in het verhaal sukkelde ontslagnemend CD&V-voorzitter Marianne Thyssen in een burn-out. Laat ons hopen dat ze in het Europees achterkamertje van de politiek die loutering waar ze zo naar snakt zal vinden. Al bestaat de kans dat Europa voor Marianne Thyssen een zeebodem wordt. Wie behoedt haar voor de vergetelheid?
Marianne Thyssen heeft tijdens de voorbije campagne haar partij niet uit de crisis kunnen leiden. Maar wie had dat wel kunnen doen? Yves Leterme kan men hier niet van enig gebrek aan vooruitziendheid beschuldigen: hij plaatste Marianne Thyssen, zich goed en wel bewust van de ravage die eraan kwam, zorgvuldig in de koppositie om zichzelf niet te moeten slachtofferen. Hij gaf haar ook dat laatste venijnige duwtje van de glazen klif en heeft daarmee haar politieke moord op zijn geweten.

Veel weerwerk heeft ze evenwel niet geboden, ze gooide ook zelf de handdoek in de ring. Nadat ze het ‘glazen plafond’ doorbrak door partijvoorzitter te worden en vervolgens kandidaat-premier, verzaakt ze met haar val in de glazen klif aan haar positie als rolmodel, voor vrouwen die zich aan haar voorbeeld optrokken om de stap naar een leidinggevende functie te zetten.

Hen zinkt de moed even in de schoenen: alweer een heldin minder. Het bilan voor Thyssen is evenwel niet helemaal negatief. We vergeten snel dat ze misschien geen campagnepartij kon leiden, maar met haar adjudant Kris Peeters zat ze wel een succesvolle (Vlaamse) regeringspartij voor. Ze had dus wel degelijk voldoende leiderschapspotentieel. Het zal hoogstwaarschijnlijk voor eens en voor altijd bij potentieel blijven.

Waar de term ‘glazen klif’ valt, valt overigens niet alleen de naam van Marianne Thyssen maar ook die van Caroline Gennez, de felgeplaagde voorzitter van de socialisten. Beledigingen, interne oppositie en slechte resultaten in haar wittebroodsweken ten spijt heeft Gennez standgehouden. Tijdens de voorbije verkiezingen wist ze het zetelverlies te beperken. Ze zette daarmee meteen ook de deur open naar een eervolle exit als minister. Misschien is het een goed teken voor de socialisten. Als er straks gewoon weer een man partijvoorzitter wordt, zou dat kunnen betekenen dat de sp.a stilaan uit het dal klautert waar ze al een paar jaar in ronddoolt. En misschien springt Pieter De Crem bij CD&V wel in het gat dat Marianne Thyssen achterliet. Uiteindelijk is Aalter voor hem toch te klein.

Je zou alleszins bijna gaan denken dat Yves Leterme het wil opnemen tegen Marianne Thyssen om het premierschap:

(screenshot van de website van De Standaard op 1/6/2010)

Komt het duwtje dat Marianne nog nodig had om van de glazen klif te vallen, uit eigen rangen? ‘t Zou alleszins zeer zielig zijn.

Zegt Marleen Temmerman op haar site en wil ik hier even herhalen gezien mijn persoonlijke omstandigheden (uhum):

Zwangerschap en bevallen zijn natuurlijke processen, waarbij de artsen enkel moeten ingrijpen daar waar ze het beter doen dan moeder natuur. Onze zorgverlening voor zwangere vrouwen en baby’s is vrij goed in Vlaanderen, maar kan beter. Door een betere organisatie van de gezondheidszorg, meer inspraak van de vrouw en haar partner en een betere communicatie en duidelijke informatie. Duidelijke en begrijpelijke informatie is van kapitaal belang. Ik heb het als arts altijd belangrijk gevonden goed uit te leggen wat ik doe. Dat wil ik ook proberen in de politiek.

Vergeet haar op 13 juni geen bolletje te geven daar op de 2^de plaats van onze Senaatslijst!

Deze ochtend gaf econoom Geert Noels op Radio 1 de indruk dat de plannen van sp.a niet deugen en de burger op partijen moet stemmen die een zogenaamd “besparingsplan” hebben (zoals Open VLD en CD&V).

Het is natuurlijk niet omdat men het woord “besparingsplan” gebruikt dat de beweringen in dat plan altijd even realistisch zijn of andere partijen geen plannen hebben om te besparen. Dat bewees het debat in Terzake met Yves Leterme en Johan Vande Lanotte en de analyse van Carl Devos achteraf gisterenavond ook…

Je kan het overigens niet oneens zijn met de oproep van Geert Noels om geen geld te verspillen maar eerder “zo efficiënt mogelijk een optimaal doel te bereiken”. Maar over dit citaat valt wel te discussiëren:

“Het geld is op, we moeten zorgen dat we kunnen toekomen voor de noden, en zeker voor de steun van de bevolking die er het minst goed voorstaat.” (lees de rest van zijn blogpost hier)

Het geld is niet op maar het dient inderdaad wel anders te worden besteed. Een hoge overheidsschuld en tekorten op de begroting zijn een bedreiging voor onze sociale bescherming. Onze doelstelling is het tekort beperken tot maximaal 3 procent in 2012, en een begrotingsevenwicht in 2015.

Toch is er nu ruimte voor nieuwe initiatieven, zoals ons Pensioenplan, een sterkere gezondheidszorg en investeringen in duurzame energie Dat lukt wanneer alle overheden de komende vier jaar gemiddeld 1 procent besparen per jaar.
sp.a heeft daarvoor (al veel langer dan Open VLD en CD&V trouwens) een plan:

• We zetten in op een efficiëntere overheid. Efficiëntie meten we aan de hand van het aantal ‘tevreden’ burgers per ambtenaar.
• We voeren het prijsplafondmodel in. Dat verlaagt de prijs van medicijnen, en ontziet dus de gezondheidszorg.
• We eisen een solidaire bijdrage van bedrijven die de voorbije jaren geen bijdrage leverden. We voeren een risicobijdrage voor banken in en vragen van Electrabel een bijdrage op haar superwinsten, via de aankoopcentrale voor energie.
• We pakken fraude aan en verbeteren de werking van het ministerie van Financiën. We brengen de gemiddelde opbrengst per ambtenaar naar het Europees gemiddelde. We voeren daarvoor meer en beter gerichte controles, en doorprikken allerlei fiscale constructies.
• We hervormen de notionele intrestaftrek, zodat aftrekcarrousels onmogelijk worden. De meest dominante bedrijven ontwijken daarmee miljoenen aan bijdragen.
• We versterken het beleid voor jobs in eigen regio, en passen de Financieringswet aan. We stimuleren de gewesten om meer mensen aan het werk te krijgen. Dit ontziet de werkloosheidskas en verhoogt de sociale bijdragen. Zo komen er extra federale middelen vrij.
• We verlagen de lasten op arbeid. Dit levert op korte termijn jobs op, en op lange termijn meer inkomsten voor de overheid. We doen dit door de bestaande ‘structurele lastenvermindering’ drastisch te herschikken. Enerzijds trekken we de werkgeversbijdrage (nu 32,25 procent) onder de 30 procent. Anderzijds concentreren we de extra injectie aan middelen op de lage lonen. We doen dit omdat deze bijdragevermindering voor veel extra jobs zorgt. Met een brutoloon van 2.000 euro daalt de loonkost daardoor bijkomend met 100 euro per maand.

Bovenstaand had ik al eerder (beknopter wel) aan Karel Van Eetvelt laten weten. Wij zijn echt wel het Griekenland aan de Noordzee niet.

De kernslogan van mijn campagne is “Elk talent telt”; ik schreef er vorige week al over.

Over het politiek talent van vrouwen wordt echter regelmatig meewarig gedaan. Vandaar de noodzaak aan “stem vrouw-campagnes” zoals die van zij-kant. Nu al meer dan 30 jaar worden dergelijke campagnes gevoerd. Al meer dan 30 jaar; het is bijna onvoorstelbaar…

De argumenten om op vrouwen te stemmen zijn nochtans niet min:

• Vrouwen moeten de kans krijgen om hun politiek talent te benutten. Er bestaat toch geen twijfel over dat zij minstens even goed dicht bij de mensen kunnen staan, weten wat er leeft, dossierkennis kunnen opbouwen, oog hebben voor onrechtvaardigheid en krom beleid en kunnen werken aan een fijne samenleving voor iedereen? Alle noodzakelijke talenten om het goed te doen in de politiek, quoi.
• De twee basisgroepen blijven vrouwen en mannen maar zij zijn nog altijd niet gelijk vertegenwoordigd in het parlement; een taalevenwicht tussen Nederlandstaligen en Franstaligen vindt men echter niet meer dan normaal. Met een fifty-fifty verdeling is de macht toch gewoon eerlijker verdeeld?
• Mensen die de burger in het parlement vertegenwoordigen, moeten die diversiteit in de samenleving weerspiegelen. Onze samenleving bestaat niet alleen uit veertigjarige mannen in maatpak.

(lees ook de Stem Vrouw-website om er meer over te vernemen)