Opinie in De Standaard: Marianne Thyssen aan de rand van de glazen klif

Vorige week maandag verscheen er in De Standaard een opinie/lezersbrief van mijn hand over hoe Marianne Thyssen, voorzitter van CD&V, aan de rand van de “glazen klif” staat:

Ik zou als vrouw moeten toejuichen dat CD&V Marianne Thyssen naar voren schuift als kandidaat-premier en lijsttrekker voor de Senaat. De kans is immers niet gering dat we hierdoor binnenkort de allereerste vrouwelijke premier mogen begroeten. Een mijlpaal in de geschiedenis van ons land, een donderslag die het glazen plafond zal doen trillen.

Alleen: vrouwen die zoals Thyssen in hun carrière het glazen plafond wisten te doorbreken, komen veel vaker dan mannen in moeilijke leidinggevende functies met een hoge risicofactor terecht. Alex Haslam (Universiteit van Exeter) noemde dit fenomeen ‘de glazen klif’.

België begrijpt heus wel dat Leterme een poleposition op de senaatslijst simpelweg niet meer aandurft. CD&V noemt dat verbloemend ‘verantwoordelijkheid opnemen’, maar de goede verstaander snapt wel dat dit helemaal geen kwestie is van rotsvast vertrouwen in Marianne Thyssen. Het is gewoon minder erg als ze mislukt.

Dat men haar daardoor opzadelt met een communautair carrièreblok van je welste, lijkt CD&V weinig te deren. Dat Marianne Thyssen er mogelijk minder wel zal bij varen, is collateraal damage.

Ik wil trouwens niets afdingen op de competenties en het profiel van Thyssen als premier. Mocht ze slagen, dan zou dat door een combinatie van authenticiteit, innovatie en inspirerend vermogen zijn. Dit is onmisbaar in tijden van crisis en onzekerheid en daar is zij, afgaand op haar parcours, zeker toe in staat. Mocht ze slagen, dan zou dat ook een zoete overwinning zijn in de oorlog tegen genderstereotypes en zou ze als rolmodel mogen dienen voor veel vrouwen. Allemaal voorwaardelijke wijs, weliswaar.